BhagavadGita Emphasizes the Need to Curb the Greed

What is Greed?

Dictionary meaning of Greed is: “intense and selfish desire for something, especially wealth, power, or food.” It makes one forget about principles and values of life.

Greed is not merely caring about money and possessions, but caring too much about them. The greedy person is too attached to his / her things, money, and desires more money and more things in an excessive way. Greed has unpleasant effects on one’s emotional life.

While basic comforts and money to get those are necessary, becoming obsessed with money and material comforts can upset one’s health and relationships adversely. A few signs of greed are:

  • One keeps thinking about making ‘more & more money’ all the time.
  • Ignores his / her health and relationships for the sake of acquiring more materialistic things.
  • One becomes oblivious to people who really need help; overly self-centered
  • Too liberal or too stingy with money
  • Greed & Envy are like twins; greedy ones grow envious of others and get into a vicious cycle.

Let us take a look at relevant verses from Srimad BhagavadGita to see how we can free ourselves from greed. In fact, Lord Krishna tells that “Lust, Greed, and Anger are the three doors to hell, which can destroy a soul.”

Now, to the detailed article by the respected blogger Sri. RamaMurthy on the verses in BhagavadGita that explain how to get rid of this negative trait of greed.

(NOTE: This blog post is part of a series; please refer to BhagavadGita, The Solution Provider to access the complete series.)

“ಶ್ರೀ ಕೃಷ್ಣ ಪರಮಾತ್ಮನೇ ನಮಃ”

GREED (ಸ್ವಾರ್ಥತೆ /ದುರಾಸೆ)
ಅಧ್ಯಾಯ 14 ಗುಣತ್ರಯ ವಿಭಾಗಯೋಗ, ಶ್ಲೋಕ 17 (Shloka # 17 of Chapter 14 “Guna Traya Vibhaga Yoga)
ಅಧ್ಯಾಯ 16 ದೈವಾಸುರಸಂಪದ್ವಿಭಾಗ ಯೋಗ, ಶ್ಲೋಕ 21 (Shloka # 21 of Chapter 16 “DaivaAsura SampadVibhaga Yoga)
ಅಧ್ಯಾಯ 17 ಶ್ರದ್ಧಾತ್ರಯಯೋಗ. ಶ್ಲೋಕ 25 (Shloka # 25 of ShradhaTraya Vibhaga Yoga)


” ಓಂ ಶ್ರೀ ಕೃಷ್ಣ ಪರಮಾತ್ಮನೇ ನಮ: “
ನಾನು computer ಮುಂದೆ ಕೂತಾಗ, ಯಾವದಾದ್ರು music ಹಾಕಿರ್ತೀನಿ
ಇವತ್ತು ನಾಲ್ಕಾರು ದಾಸರ ಪದಗಳು ನನ್ನ library ಯಿಂದ ಬರ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗೇ . . . . ಅಂಬಿಗ ನಾ ನಿನ್ನ ನಂಬಿದೆ ಜಗದಂಬಾರಮಣನ ನಂಬಿದೆ ಶುರು ಆಯಿತು (Please refer to Sri Purandara Dasa’s Ambiga Naa Ninna Nambide for meaning & lyrics in English language).
ಮನಸ್ಸು ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಜೊತೆ ಥಳಕು ಹಾಕ್ತಿತ್ತು.
ಪಾಪ, ಪುರಂದರ ದಾಸರು ಕೂತ್ಕೊಂಡಿರೋ ಹರಿಗೋಲು ನೋಡಿ, 9 ಛಿದ್ರಗಳು (holes) ಆಗಿದ್ಯಾಂತೆ, ನೀರು ಬೇರೆ ತುಂಬ್ಕೊಂಡಿದ್ಯಂತೆ, ನದಿ ಸೆಳವು, ಸುಳಿ, ಭರದಿಂದ ಬೇರೆ ಹರೀತೀದ್ಯಂತೆ , ಆರು ತೆರೆಗಳು ಬಂದು ಅಪ್ಪಳಿಸ್ತಿದ್ಯಂತೆ ಆದ್ರೂ ಅಂಬಿಗನ್ನ ನಂಬಿಕೊಂಡು ಸಂಭ್ರಮಮದಿಂದಲೇ ಇದಾರಂತೆ – ಒಮ್ಮೆ ನೀವೂ ಓದಿ, ಕೇಳಿ ನೋಡಿ. –

ಅಂಬಿಗಾ ನಾ ನಿನ್ನ ನಂಬಿದೆ
ಜಗದಂಬಾರಮಣನ ನಂಬಿದೆ
ತುಂಬಿದ ಹರಿಗೋಲಂಬಿಗ
ಅದಕ್ಕೊಂಬತ್ತು ಛಿದ್ರವು ಅಂಬಿಗ
ಸಂಭ್ರಮದಿಂ ನೋಡಂಬಿಗ
ಅದರಿಂಬು ನೋಡಿ ನಡೆಸಂಬಿಗ ||1||
ಹೊಳೆಯ ಭರವ ನೋಡಂಬಿಗ
ಅದಕೆ ಸೆಳೆವು ಘನವಯ್ಯ ಅಂಬಿಗ
ಸುಳಿಯೊಳು ಮುಳುಗಿದೆ ಅಂಬಿಗ
ಎನ್ನ ಸೆಳೆದು ಕೊಂಡೊಯ್ಯೊ ಅಂಬಿಗ ||2||
ಆರು ತೆರೆಯ ನೋಡಂಬಿಗ
ಅದು ಮೀರಿ ಬರುತಿದೆ ನೋಡಂಬಿಗ
ಯಾರಿಂದಲಾಗದು ಅಂಬಿಗ
ಅದ ನಿವಾರಿಸಿ ದಾಟಿಸೊ ಅಂಬಿಗ ||3||
ಸತ್ವ ಪಥದೊಳಗೆ ಅಂಬಿಗ
ಪರಾ ಭಕ್ತಿ ಹುಟ್ಟನು ಹಾಕಿ ಅಂಬಿಗ
ಮುಕ್ತಿದಾಯಕ ನಮ್ಮ ಪುರಂದರ ವಿಟ್ಠಲನ
ಮುಕ್ತಿ ಮಂಟಪಕೊಯ್ಯೋ ಅಂಬಿಗ||4||

ಓದಿದ್ರಲ್ವಾ, ಸ್ವಲ್ಪ ಅರ್ಥ ನೋಡೋಣ. ಅಂಬಿಗ ಅಂದ್ರೆ ಜಗದಂಬಾರಮಣ – ಶ್ರೀ ಕೃಷ್ಣ ಅಂದುಕೊಳ್ಳೋಣ.

  1. ಹರಿಗೋಲು ಅಂದ್ರೆ ತೆಪ್ಪನೂ ಅಲ್ಲ ದೋಣೀನೂ ಅಲ್ಲ ಬುಟ್ಟಿ ಆಕಾರ ಇರುತ್ತಲ್ಲ ಅದು coracle/wherry ಅಂತ ಹೇಳಬಹುದು. ಇಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ದೇಹ ಹರಿಗೋಲು. ತುಂಬಿದ ಹರಿಗೋಲು ಅಂದ್ರೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಆಸೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ ಹೋಗಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ 9 ಛಿದ್ರಗಳು ಅಂದ್ರೆ ನಮ್ಮ ದೇಹಕ್ಕೆ ಇರುವ ನವದ್ವಾರಗಳು / ರಂಧ್ರಗಳು (ನವದ್ವಾರಗಳು – ಕಣ್ಣು, ಕಿವಿ , ಮೂಗು , ಬಾಯಿ ,ಮಲ-ಮೂತ್ರ ದ್ವಾರ). ಆದ್ರೂ ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ (ಕರುಣೆಯಿಂದ) ಅದರಿಂಬು ನೋಡಿ (ಸರಿದಾರಿಯಲ್ಲಿ ) ಹರಿಗೋಲನ್ನ ನಡೆಸಪ್ಪ ಅಂತ ಕೇಳ್ಕೋತಾರೆ.
  2. ಹೊಳೆಯ ಭರವ ಅಂದ್ರೆ – ಜೀವಪ್ರವಾಹ (ಅದ್ರಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಒಬ್ಬ) ಅಂತ. ಅದಕೆ ಸೆಳೆವು ಘನವಯ್ಯ ಅಂದ್ರೆ ನಮ್ಮ ಆಸೆ, ಕಾಮ, ಕ್ರೋಧ, ಲೋಭ, ಮೋಹಗಳ ಸೆಳವು ಘನ – ಎಳೀತಾ ಇರುತ್ತೆ. ಈ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಹೋಗಿದೀನಿ, ನನ್ನನ್ನ ದಡ ಮುಟ್ಸಪ್ಪಾ ಅಂಬಿಗ ಅಂತಿದಾರೆ.
  3. ಆರು ತೆರೆಯ ನೋಡಂಬಿಗ – ಯಾವ್ದೀ ಆರು ತೆರೆ. ಅರಿಷಡ್ವರ್ಗ : ಮನುಷ್ಯನ ಮನಶ್ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಕದಡುವ, ನಮ್ಮ ಶಾಂತಿಗೆ ಪ್ರತಿಬಂಧಕರೂಪ ವಾಗಿರುವ ಕಾಮ, ಕ್ರೋಧ, ಲೋಭ, ಮೋಹ, ಮದ, ಮಾತ್ಸರ್ಯ. ಅದು ಮೀರಿ ಬರುತಿದೆ ನೋಡಂಬಿಗ – ಅದು ನನ್ನನ್ನ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಅದನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು ಯಾರಿಂದಲೂ ಆಗದು ಅಂಬಿಗ, ಅದ ನಿವಾರಿಸಿ ದಾಟಿಸೊ ಅಂಬಿಗ.
  4. ಹೊತ್ತುಹೋಯಿತು ನೋಡಂಬಿಗಾ – ಎಂಥ ಮಾತು. ನಾವು ಕಾಲ ಕಳೆದು ಹೋಯ್ತು ಅಂತೀವಿ. ಏನುಸಾಧಿಸಿದ್ವಿ?. ಏನಾರು ಸ್ವಲ್ಪನಾದ್ರು ಸಾಧನೆ ಇರ್ಬೇಕಲ್ವಾ. ಆ ಮಹಾನ್ ವ್ಯಕ್ತಿ ಹೇಳೋದು ನಾನು ಏನೂ ಸಾಧನೆ ಮಾಡ್ಲಿಲ್ಲಪ್ಪ, ಸಾಧನೆ ಏನೂ ಇಲ್ದೆ ಹೋಯ್ತು. ಯಾಕೆ ಹೀಗಾಯ್ತು?. ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ತೈವರೀರ್ವರು ಅಂಬಿಗಾ (ಐವರೀರ್ವರು – ಇಬ್ಬರು ಐವರು ಅಂದ್ರೆ 10ಆಯ್ತಲ್ವಾ) 5 ಪಂಚೇಂದ್ರಿಯಗಳು ಹಾಗೂ 5 ಕರ್ಮೇಂದ್ರಿಯಗಳು. ಮುಂದೆ, ಒತ್ತಿ ನಡೆಸಿ ನೋಡಂಬಿಗಾ – ಅಂದ್ರೆ ಈ ಪಂಚೇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನ ಒತ್ತಿ – ನಿಗ್ರಹಿಸೋ ಶಕ್ತಿ ಕೊಟ್ಟು, ಎನ್ನ ಸತ್ಯ ಲೋಕಕೆ ಅಂದ್ರೆ ಸಾತ್ವಿಕ ಲೋಕಕ್ಕೆ (ಸಾತ್ವಿಕ ಗುಣ ವೃದ್ಧಿಸಿಕೊಳ್ತಾ, ರಾಜಸ, ತಾಮಸ ಗುಣ ಗಳನ್ನ ಕಮ್ಮಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ತಾ) ಕರೆದೊಯ್ಯಪ್ಪಾ ಅಂಬಿಗಾ ಅಂತಿದಾರೆ.
  5. ಕೊನೆಗೆ, ನನ್ನನ್ನ ಸತ್ವ ಪಥದೊಳಗೆ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗು, ಹೇಗೆ – ಪರಾ ಭಕ್ತಿ (ನಿರಪೇಕ್ಷಿತ,ಫಲಾಪೇಕ್ಷೆ ಇಲ್ಲದ ) ಎಂಬ ಹುಟ್ಟನು ಹಾಕಿ ಮುಕ್ತಿದಾಯಕ ನಮ್ಮ ಪುರಂದರ ವಿಟ್ಠಲನ ಮುಕ್ತಿ ಮಂಟಪಕೊಯ್ಯೋ ಅಂಬಿಗ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.

ನಾನು ತಿಳ್ಕೊಂಡಷ್ಟು ಅರ್ಥ ಹೇಳಿದೀನಿ, ಈಗ ನೀವು ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಓದಿ, ಇನ್ನೂ ಅಷ್ಟು ಮತ್ತಷ್ಟು ಅರ್ಥ ಸಿಗ್ತಾ ಹೋಗಬಹುದು.

1. ಅಧ್ಯಾಯ 14 ಗುಣತ್ರಯ ವಿಭಾಗಯೋಗ, ಶ್ಲೋಕ 17 (Shloka # 17 of Chapter 14 “Guna Traya Vibhaga Yoga)

ಈ ಅಧ್ಯಾಯ, ಪ್ರಕೃತಿ ಸಹಜವಾದ – ಸತ್ವ, ರಜಸ್, ತಮಸ್ ಮೂರು ಗುಣಗಳ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯನ್ನುನಮಗೆ ಪ್ರಚುರ ಪಡಿಸುತ್ತಾಹೋಗುತ್ತೆ. ಪ್ರಪಂಚವು ಪಂಚ ಭೂತಾತ್ಮಕವಾಗಿದ್ದಾದರೆ, ಪ್ರಪಂಚದ ಬಂಧನ ತ್ರಿಗುಣಾತ್ಮಕವಾದದ್ದು ಅಂತ ಹೇಳುವುದು ಇದೆ. ಈ ತ್ರಿಗುಣಗಳು ಹುಟ್ಟಿನಿಂದಲೇ ಬರುವಂಥದ್ದು. ಈ ತ್ರಿಗುಣಗಳು ಎಷ್ಟು ಪ್ರಭಾವ ಶಾಲಿ ಅಂದ್ರೆ, ನಮ್ಮೊಳಗಿರುವ ಚೈತನ್ಯವಾದ ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞನ (ಅಕ್ಷರ ಪುರುಷ) ಸ್ವಭಾವವನ್ನ ಕೂಡ ಬದಲಾಯಿಸಬಹುದು ಅಂತ ಹೇಳಿದೆ.
ಸತ್ವಂ ರಜಸ್ತಮ ಇತಿ ಗುಣಾಃ ಪ್ರಕೃತಿಸಂಭವಾಃ | ನಿಬಧ್ನಂತಿ ಮಹಾಬಾಹೋ! ದೇಹೇ ದೇಹಿನಮವ್ಯಯಮ್ ||5|| ಈ ಶ್ಲೋಕದೊಂದಿಗೆ ತ್ರಿಗುಣಗಳ ವರ್ಣನೆ ಶುರುವಾಗುತ್ತೆ.– ಪ್ರಕೃತಿಯಿಂದ ಸತ್ವ, ರಜಸ್ಸು ಮತ್ತು ತಮಸ್ಸು ಎಂಬ ಮೂರು ಗುಣಗಳು ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ. ಈ ಮೂರು ಗುಣಗಳು ನಿತ್ಯವಾದ ಆತ್ಮವನ್ನು ದೇಹಕ್ಕೆ ಬಂಧಿಸಿರುತ್ತವೆ.ಈ ಮೂರು ಶಕ್ತಿಗಳೇ ಜೀವಜಗತ್ತಿನ ಸಕಲ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೂ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತವೆ. ನಾವು ಮಾಡುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಾರ್ಯವನ್ನೂ ಈ ಮೂರರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಒಂದರ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರೇರಿತರಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಈ ಮೂರು ಶಕ್ತಿಗಳ ಕಾರ್ಯಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ವಿವರಣೆ ಮುಂದೆ ಸುಮಾರು 12 ಶ್ಲೋಕಕಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಗ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತೆ. ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದಂತೆ – ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಈ ತ್ರಿಗುಣಗಳು, ಪ್ರತಿ ಜೀವಿಯಲ್ಲೂ ರಕ್ತಗತವಾಗಿ ಸಹಜವಾಗಿ (inherent) ಇರುವಂಥದ್ದು. ಆದಾಗ್ಯೂ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಇದರ ಪ್ರಮಾಣ ಕೂಡಾ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಹಾಗು ಪರಿವರ್ತನೀಯ ವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಸಮ ಪ್ರಮಾಣವಾಗಿಯೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾರೂ ಪೂರಾ ಸಾತ್ವಿಕರೂ, ರಾಜಸಿಕರೂ, ತಾಮಸಿಕರೂ ಆಗಿರುವುದಿಲ್ಲ ಅಂತ ಹೇಳಿದೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಏನೋ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಈ ಮೂರೂ ಗುಣಗಳು ಇರಬಹುದಾದ್ದರಿಂದ ” ಸಂ ಸತ್ತ್ವಾಯ ನಮಃ, ರಂ-ರಜಸೇ ನಮಃ, ತಂ ತಮಸೇ ನಮಃ ” ಅಂತಹೇಳೋದು.

ಮುಂದೆ ಈ ತ್ರಿಗುಣಗಳ ಸ್ವಭಾವ, ಲಕ್ಷಣ, ಕಾರ್ಯ ಹಾಗೂ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನ ವಿವರಿಸ್ತಾ ಸಾತ್ವಿಕ ಗುಣ ಜಾಸ್ತಿ ಇರುವವರು – ನಿರ್ಮಲ ಮನಸ್ಸಿನವರೂ, ಜ್ಞಾನ ಮಾರ್ಗಿಗಳೂ. ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ, ರಜೋ ಗುಣದವರು ಕಾಮನೆ, ಕ್ರೋಧ, ಕೋಪ ತಾಪ, ಫಲಾಪೇಕ್ಷೆಯುಳ್ಳವರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ತಮೋಗುಣದವರು ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಕೂಡಿದವರಾಗಿ, ಆಲಸ್ಯ, ಅತಿ ನಿದ್ರೆ, ನಿಷ್ಕ್ರಿಯತೆಯಿಂದ, ಕೂಡಿದವರಾಗಿ ಅಶಾಂತಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ ಅಂತ ಹೇಳಿದೆ. ಈ ತ್ರಿಗುಣಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದಕ್ಕಿಂದ ಒಂದು ಮೇಲ್ಮೈ ಸಾಧಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುತ್ತವೆ ಅಂತಲೂ ಹೇಳಿದೆ. ಆದರೆ ಇದು ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ. ನಾವು ಸಾತ್ವಿಕ ಗುಣವರ್ಧನೆಗೆ ಪ್ರಯತ್ನ ಪಡೋಣ.

ನಮ್ಮ ಮುಂದಿರುವ ಶ್ಲೋಕ – ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾವ ಗುಣ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಜಾಗೃತವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಗೆ ತಿಳಿಯಬಹುದು ಎನ್ನುವುದರ ವಿವರಣೆಯನ್ನು, ಈ ಶ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಉಪಸಂಹಾರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾನೆ .
ಸತ್ತ್ವಾತ್ ಸಂಜಾಯತೇ ಜ್ಞಾನಂ ರಜಸೋ ಲೋಭ ಏವ ಚ ।
ಪ್ರಮಾದಮೋಹೌ ತಮಸೋ ಭವತೋSಜ್ಞಾನಮೇವ ಚ॥ 14.17

सत्त्वात्सञ्जायते ज्ञानं रजसो लोभ एव च |
प्रमादमोहौ तमसो भवतोऽज्ञानमेव च || 14.17||

sattvāt sañjāyate jñānaṁ rajaso lobha eva cha |
pramāda-mohau tamaso bhavato ’jñānam eva cha || 14.17 ||

ಅರ್ಥ:
ಸತ್ವಗುಣದಿಂದ ತಿಳಿವು, ಜ್ಞಾನ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತೆ,. ರಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಲೋಭ, ದುರಾಸೆ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತೆ, ತಮಸ್ಸಿನಿಂದ ಅಜ್ಞಾನ,ಮೂರ್ಖತನ ಮೈಮರೆವು, ಭ್ರಾಂತಿ ಮತ್ತು ತಿಳಿಗೇಡಿತನ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.
ನಾವು ತಿಳ್ಕೋ ಬೇಕಾಗಿರೋದು ಇಷ್ಟೇ – ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಈ ತ್ರಿಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವ್ದು ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ, ಯಾವ್ದು ಕಮ್ಮಿ ಆಗಿದೆ ಅಂತ ನಮ್ಮನ್ನ ನಾವೇ diagnose ಮಾಡ್ಕೊಂಡು, ಸಾತ್ವಿಕ ಗುಣವರ್ಧನೆಗೆ ಪ್ರಯತ್ನ ಪಟ್ರೆ ನಮ್ಮ ಜೀವನವೂ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಬಹುದಲ್ವೇ ?

Meaning:-

From the mode of goodness (Satvik) arises knowledge, from the mode of passion (Rajasik) arises greed, and from the mode of ignorance (Tamasik) arise negligence and delusion. We need to cultivate Satvik traits; Sattva guṇa gives rise to wisdom, which confers the ability to discriminate between right and wrong. It also pacifies the desires of the senses for gratification, and creates a concurrent feeling of happiness and contentment. People influenced by it are inclined toward intellectual pursuits and virtuous ideas. Thus, the mode of goodness promotes wise actions. 

2 . ಅಧ್ಯಾಯ 16 ದೈವಾಸುರಸಂಪದ್ವಿಭಾಗ ಯೋಗ, ಶ್ಲೋಕ 21 (Shloka # 21 of Chapter 16 “DaivaAsura SampadVibhaga Yoga)

ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ, ಮಾನವರು ದೈವಾಂಶ, ಅಸುರಾಂಶಗಳ ಸಂಭೂತರು ಹಾಗೆಯೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತವಾಗಿರುವ ತ್ರಿಗುಣಗಳ ಪ್ರಭಾವ ಹಾಗೂ ಇದರ ಪ್ರಮಾಣದ ಮೇಲೆ, ದೈವತ್ವ ಅಥವಾ ಆಸುರತ್ವ ಪ್ರಭಾವ ನಮ್ಮದಾಗಿರುತ್ತೆ ಎಂಬುದರ ವಿವರಣೆ ಇದೆ. ನಾವು ದೈವೀ ಗುಣಗಳನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಅಸುರೀ ಗುಣಗಳನ್ನ ನಿಗ್ರಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಹೋಗಬೇಕು ಅನ್ನುವುದು ಈ ಅಧ್ಯಾಯದ ಸಾರಾಂಶ ಅನ್ನಬಹುದು.
ಮುಂದೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಪರಮಾತ್ಮ ‘ದೈವೀ ಸ್ವಭಾವ’ ಮತ್ತು ‘ಅಸುರೀ’ ಸ್ವಭಾವಗಳ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನ ಹೇಳ್ತಾ 26 ಸದ್ಗುಣಗಳ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ, 6 ಅಸುರೀ ಗುಣಗಳ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಮಾಡ್ತಾ, ವಿವರಿಸ್ತಾ ದೈವೀಸ್ವಭಾವ’ ಮತ್ತು ‘ಆಸುರೀಸ್ವಭಾವ’ ಹಾಗೂ ಅದರ ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿದ್ದಾನೆ. ದೈವೀಸ್ವಭಾವ ಇದು ಜ್ಞಾನ ಸಾಧನ. ಆಸುರೀಸ್ವಭಾವ ಅದು ಜ್ಞಾನ ವಿರೋಧಿ. ಈ ಎರಡೂ ಸ್ವಭಾವಗಳು ಸಹಜವಾಗಿ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಇದೆ. ಇದರ ಪ್ರಮಾಣ ಮಾತ್ರ ಬೇರೆ ಬೇರೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಇದರ ಪ್ರಮಾಣದ ಮೇಲೆ, ದೈವೀಗುಣ ಅಥವಾ ಅಸುರೀಗುಣ ನಮ್ಮದಾಗಿರುತ್ತೆ. ಈ ಅಧ್ಯಾಯದ 5ನೇ ಶ್ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೇ – ದ್ವೌ ಭೂತಸರ್ಗೌ ಲೋಕೇಽಸ್ಮಿಂದೈವ ಆಸುರ ಏವ ಚ । ದೈವೀಗುಣ ಮೋಕ್ಷದಾಯಕ, ಅಸುರೀ ಗುಣ ಬಂಧನ ಕಾರಕ . . . ಅಂತ ಹೇಳಿದೆ.
ನಮ್ಮ ಮುಂದಿರುವ ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ನೋಡೋಣ: –


ತ್ರಿವಿಧಂ ನರಕಸ್ಯೇದಂ ದ್ವಾರಂ ನಾಶನಮಾತ್ಮನಃ ।
ಕಾಮಃ ಕ್ರೋಧಸ್ತಥಾ ಲೋಭಸ್ತಸ್ಮಾದೇತತ್ತ್ರಯಂ ತ್ಯಜೇತ್ ।16.21।।

त्रिविधं नरकस्येदं द्वारं नाशनमात्मन: |
काम: क्रोधस्तथा लोभस्तस्मादेतत्त्रयं त्यजेत् || 16.21||

tri-vidhaṁ narakasyedaṁ dvāraṁ nāśhanam ātmanaḥ |
kāmaḥ krodhas tathā lobhas tasmād etat trayaṁ tyajet ||16.21||

ಅರ್ಥ:

ನರಕಕ್ಕೆ ಕಾಮ, ಕ್ರೋಧ, ಲೋಭಗಳೆಂಬ ಮೂರುವಿಧವಾದ ದ್ವಾರಗಳಿವೆ. ವಿವೇಕಿಯಾದವನು ಆತ್ಮದ ಅವನತಿಗೆ ಕಾರಣವಾದ ಇವುಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸ ಬೇಕು.
ಉಪನಿಷದ್ಗಳು ಹೇಳುವಂತೆ ದೈವೀಗುಣ ಸಂಪನ್ನರಾಗಿ ಉತ್ತಮ ಗತಿಯನ್ನೋ, ಮಿಶ್ರ ಭಾಗದಿಂದ (ದೈವೀ ಗುಣ-ಅಸುರೀಗುಣ) ಮತ್ತೆ ಮನುಷ್ಯ ಲೋಕವನ್ನೋ, ಅಥವಾ ಅಸುರೀಭಾವಪೂರಿತರಾಗಿ ನರಕವನ್ನೋ ಹೊಂದುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನಂತೂ ನಮಗೆ ಭಗವಂತ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ.
ಡಿ.ವಿ.ಜಿ. ಯವರು ಉದಾಹರಿಸಿರುವ Plato ವಿನ ಈ ಅಧ್ಯಾಯಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾದ quote ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ಅದನ್ನ ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳೋಣ ಅನ್ನಿಸ್ತಿದೆ.
“in the human soul, there is a better and also a worse principle and when the better has the worse under control, then a man is said to be MASTER OF HIMSELF and (which is the term of praise) but
when owing to evil education or association, the better princlple, which is also the smaller, is overwhelmed by the greater mass of the worse – in this case he is blamed and called the SLAVE OF SELF AND UNPRINCIPLED”. THE REPUBLIC, BOOK IV. ( ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕಾಗಈ book ಓದ ಬೇಕು).

3. ಅಧ್ಯಾಯ 17 ಶ್ರದ್ಧಾತ್ರಯಯೋಗ. ಶ್ಲೋಕ 25 (Shloka # 25 of ShradhaTraya Vibhaga Yoga)

ನಮ್ಮ chart ನಲ್ಲಿ ಈ ಅಧ್ಯಾಯ ಎಲ್ಲೂ repeat ಅಗಿಲ್ದಲೆ ಇರೋದ್ರಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ವಿವರಣೆ,
ನಮ್ಮ ಜೀವನ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನ ಸಾಧನೆಯಲ್ಲಿ “ಬುದ್ಧಿ”, “ಶ್ರದ್ಧೆ” ಮಹತ್ವವಾದದ್ದು. ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳುವಾಗ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟಂತೆ. ಬುದ್ಧಿ ಅಂದಾಗ ಇದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಮಿತಿ ಇದೆ. ಇದು ಪಂಚೇಂದ್ರಿಯಗಳಿಂದ ಗ್ರಹಿಸಿದ್ದನ್ನ, ಅನುಭವಿಸಿದ್ದನ್ನ proof ಅಂತ ಗಣನೆಗೆ ತಗೊಂಡು, ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿ ನಮ್ಮ ವಿವೇಚನೆಗೆ ಬಿಡುತ್ತೆ. ಆದ್ರೆ, ಅದು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿದ್ದರಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಶ್ರದ್ಧೆ ಅಥವಾ ನಂಬಿಕೆ ಬರಬಹುದು ಬರ್ದಲೇನು ಇರಬಹುದು. ನಾವು walk ಹೋಗಿ, ಹಾಗೆ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆಹೋಗಿ ಬರೋಣ ಅಂತ ಹೊರಟಿದೀವಿ. ಹೋಗುವಾಗ ಯಾವ್ದೋ corner ನಲ್ಲಿ ಪಾನಿ ಪೂರಿ ಅಂಗ್ಡಿನೋ, ಬೋಂಡದಂಗಡಿನೋ ಇರುತ್ತೆ. ನಾವು ಅದ್ರ ಹತ್ರ ಹೋಗಿಲ್ಲ, ಆದ್ರೆ ವಾಸ್ನೆ ಯಿಂದ ಗುರ್ತು ಹಿಡ್ದು ಬುದ್ಧಿ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಪಾನಿ ಪೂರಿ ಅಂಗ್ಡಿನೋ, ಬೋಂಡದಂಗಡಿನೋ ಇದೆ ಅಂತ ಹೇಳುತ್ತೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮೊದಲು ಹೋಗ್ಬೇಕೋ ಅಥವಾ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕೋ ಅನ್ನೋ ವಿವೇಚನೆ ನಮಗೆ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದು. ಹಾಗೇ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋದ್ವಿ. ಅಲ್ಲಿ ಏನೋ ಪ್ರವಚನ ನಡೀತಿದೆ, ಶಾಸ್ತ್ರ ಸಂಬಂಧ, ಪಾಪ ಪುಣ್ಯ, ಸ್ವರ್ಗ ನರಕ, ಏನೇನೋ ವಿಷಯಗಳು ಬರ್ತಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಬುದ್ಧಿ ಏನನ್ನೂ ಪ್ರಚೋದಿಸ್ತಿಲ್ಲ. ನಮಗೆ ಶ್ರದ್ಧೆ ಇದೆ ಕೇಳ್ತಿದೀವಿ, ಕೆಲವ್ರು ಶ್ರದ್ಧೆ ಇಲ್ದೇ (ಬೇರೆ ಕಾರಣನೂ ಇರ್ಬಹುದು) ಎದ್ದು ಹೋಗ್ತಿದಾರೆ. ಅಂದ್ರೆ ಏನಾಯ್ತು, ಇಂದ್ರಿಯಾತೀತವಾದ ಶಾಸ್ತ್ರ ಸಂಬಂಧ, ಪಾಪ ಪುಣ್ಯ, ಸ್ವರ್ಗ ನರಕ ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ಲೌಕಿಕ ವಿಷಯವೇ ಆಗಿರಬಹುದು ಯಾವುದು ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಮೂಲಕ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಲ್ವೋ ಅಲ್ಲಿ ಬುದ್ಧಿ ಏನನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸಲ್ಲ, ಸುಮ್ನಿರುತ್ತೆ. ಅಲ್ಲಿ ಶ್ರದ್ಧೆ ಅಥವಾ ನಂಬಿಕೆ ಬೇಕಾಗುತ್ತೆ . ಹಾಗಂತ ಬುದ್ಧಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲ್ವಾ, ಸುಮ್ನೆ ಇದ್ಯಾ – ಹಾಗೇನಿಲ್ಲ ಮಾಡ್ತಾ ಇದೆ ಆದ್ರೆ ಶ್ರದ್ಧೆಗೆ ಮೊದಲನೇ ಸ್ಥಾನ ಕೊಟ್ಟು ಎರಡನೇ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ತಾನು ಕೂತ್ಗೊಂಡ್ತು, ಬೋಂಡದ ಅಂಗ್ಡಿ ಹತ್ರ ಬಂದಾಗ ಮೊದಲ್ನೇ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಕೂತ್ಗೊಂಡು ಪ್ರಚೋದಿಸಿ ಶ್ಶ್ರದ್ಧೆಗೆ ಎರಡನೇ ಸ್ಥಾನ ಕೊಡ್ತು. ಒಂದೇ ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಹೇಳೋದಾದ್ರೆ – ಬುದ್ಧಿ ಎರಡು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತೆ. ಒಂದು ಅರ್ಥಗ್ರಹಣ ಇನ್ನೊಂದು ಗ್ರಾಹ್ಯವಾದ ಅರ್ಥವನ್ನು ಇಂದ್ರಿಯಾನುಭವಗಳ ಮೂಲಕ ವಿಮರ್ಶೆ ಮಾಡಿ ಧೃಡ ಪಡಿಸೋದು. ಬುದ್ಧಿ, ಶ್ರದ್ಧೆ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡಂತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೇಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಅಷ್ಟೇ. ಈ ಅಧ್ಯಾಯ ಬಂದಾಗ ದಾರ್ಶನಿಕರೂ, ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕಾರರೂ ತುಂಬಾತುಂಬ ವಿವರಣೆ ಉದಾಹರಣೆ ಸಹಿತ ವಿವರಿಸ್ತಾರೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಯಾಕೆ ಹೇಳಕ್ಕೆ ಹೊರಟೆ ಅಂದ್ರೆ ಈ ಅಧ್ಯಾಯಾನೇ ಶ್ರದ್ಧಾತ್ರಯ ಯೋಗ. ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಇರಬಹುದು ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಚಿಂತನೆಗೆ, ಶ್ರದ್ಧೆ ಬೇಕಾಗುತ್ತೆ. ಅದೇ ಇಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಉಪಯೋಗವಿಲ್ಲ. ಅಧ್ಯಾತ್ಮ ಚಿಂತನೆ ಅನ್ನೋದು ಇಂದ್ರಿಯ ಗೋಚರವಲ್ಲ, ಇಂದ್ರಿಯ ಗೋಚರವಲ್ಲದ್ದನ್ನ ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ ಪ್ರಮಾಣೀಕರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದ್ರಿಂದ ಸಮ್ಮತಿಸಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳ ಬೇಕಾಗುತ್ತೆ. ಆದ್ರಿಂದ ಇದು ಇಂದ್ರಿಯಾತೀತವಾಗಿರೋದ್ರಿಂದ ಶ್ರದ್ಧೆ ಮುಖ್ಯ, ಮನಸ್ಸು ಅಧ್ಯಾತ್ಮಚಿಂತನೆಗೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ತಾ ಹೋದ್ರೆ, ಮುಂದೆ ಬುದ್ಧಿನೂ ಒಗ್ಗೂಡತ್ತೆ., ಇದು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ನಾವು ಗಮನಿಸಬೇಕಾದದ್ದು. ಮುಂದೆ ಈ ಅಧ್ಯಾಯ ಏನು ಹೇಳುತ್ತೆ ನೋಡೋಣ.
ಹಿಂದಿನ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಬೇಕು ಬೇಡಗಳಿಗೆ, ಕಾರ್ಯ ಅಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ಶಾಸ್ತ್ರವೇ ಪ್ರಮಾಣ ಅಂತ ಹೇಳಿದೆ. ಆದ್ರೆ ಎಲ್ರೂ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿರುತ್ತಾ. ಹಾಗೆಯೇ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದವರಿಗೆಲ್ಲಾ ಅದನ್ನ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳುವ, ಅನುಷ್ಠಾನ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರೋಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರಿಗೆ ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆಯಿದೆ, ಅಭ್ಯಾಸಮಾಡಲು ಅನುಕೂಲವಿಲ್ಲ (ಸಮಯಾಭಾವವಿರಬಹುದು, ಸೂಕ್ತ ಗುರುಗಳು ಸಿಗ್ದಲೆ ಇರಬಹುದು) ಶ್ರದ್ಧೆ ಇದೆ, ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದಲೇ ಅವರು ಪರಂಪರೆಯಿಂದ ಬಂದಂತೆ (ಅಪ್ಪ ಮಾಡ್ದ ಹಾಗೆ, ಮಗ, ಮೊಮ್ಮಗ) ಪೂಜೆ ಪುನಸ್ಕಾರ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಬರ್ತಿರ್ತಾರೆ. ಇದು ಮೂಢನಂಬಿಕೆ ಆಗುತ್ತಾ? – ಅರ್ಜುನನ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯೊಂದಿಗೆ – ” ಯೇ ಶಾಸ್ತ್ರವಿಧಿಮುತ್ಸೃಜ್ಯ ಯಜಂತೇ ಶ್ರದ್ಧಯಾನ್ವಿತಾಃ_ . . . . ” ಶುರುವಾಗುತ್ತೆ. ಇದರ ಉತ್ತರ ರೂಪವಾಗಿ ಮತ್ತು ಮೂರುವಿಧವಾದ ಶ್ರದ್ಧೆ, ಗಳಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ಆ ಮೂರು ವಿಧಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಮೂರು ಉಪಭಾಗಗಳನ್ನಾಗಿಸಿ ವಿಸ್ತಾರ ವಿವರಣೆ ಇದೆ. ಕೊನೆಯ 7 ಶ್ಲೋಕಗಳು ಓಂ, ತತ್, ಸತ್ ಮತ್ತು ಅಸತ್ ಅಂದ್ರೆ ಏನು ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಣೆಯೂ ಇದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ನಮ್ಮ ದಿನ ನಿತ್ಯ ಮಾಡುವ ಊಟ, ಆಹಾರದ ಬಗ್ಗೆ, ಯಜ್ಞ, ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ದಾನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವುದರಲ್ಲೂ ಮೂರು ವಿಧಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಇದು ಶ್ರದ್ಧಾತ್ರಯ ಯೋಗ.
ಮೊದಲಿಗೆ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿರಬಹುದಾದ ಗುಣಗಳನ್ನು ಮೂರು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ಸಾತ್ವಿಕ, ರಾಜಸ, ತಾಮಸ ಎಂದು ಹೇಳ್ತಾ ಸಾತ್ವಿಕರು ದೇವತೆಗಳನ್ನು, ರಾಜಸರು ಯಕ್ಷ ರಾಕ್ಷಸರನ್ನು. ತಮೋಗುಣದವರು ಭೂತಪ್ರೇತಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸುವರಾಗಿ ಹೇಳ್ತಾ ಅವರ ಮನೋಧರ್ಮ, ಕಾರ್ಯಕ್ಷೇತ್ರ, ಅವರ ಆಹಾರಧರ್ಮ (ಪದ್ಧತಿ) ಇವುಗಳ ವರ್ಣನೆಯಿದೆ. ಸಾತ್ವಿಕ, ರಾಜಸ, ತಾಮಸ ಆಹಾರ ಹೇಗಿರುತ್ತೆ ಎಂದು ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿಯೇ ಹೇಳಿದೆ.
ಯಜ್ಞದ ಬಗ್ಗೆ ಯಂತೂ ಸಾತ್ವಿಕ, ರಾಜಸ, ತಾಮಸ ಅಂತ ಎಲ್ಲರೂ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದಂಥ ವಿವರಣೆಯಿದೆ.
ತಪಸ್ಸು ಅಂದ್ರೆ ಏನು – ನಮ್ಮನಡವಳಿಕೆಯೂ ತಪಸ್ಸೇ ಆಗಿರುತ್ತೆ (ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಿಯೇ ಮಾಡಬೇಕಿಲ್ಲ) . ಇದರಲ್ಲಿ ಮೂರು ಪ್ರಭೇಧಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದೆ. ೧. ಶಾರೀರಿಕ ೨. ವಾಂಗ್ಮಯ (ಮಾತು) ೩. ಮಾನಸಿಕ. ಮತ್ತೆ ಈ ಮೂರರಲ್ಲಿಯೂ ಸಾತ್ವಿಕ,ರಾಜಸ, ತಾಮಸ ಅಂತ ಉಪಭಾಗಗಳನ್ನಾಗಿಸಿ ವಿವರಣೆ ಹೇಳಿದೆ.
ಮೂರೂ ಬಗೆಯ ದಾನದ (ಸಾತ್ವಿಕ,ರಾಜಸ, ತಾಮಸ) ವಿವರಣೆ ಎಲ್ಲರೂ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳ ಬೇಕಾದಂತಹುದಾಗಿದೆ.
ನಮ್ಮ ಪರಿಗಣನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ನೋಡೋಣ:-
ತದಿತ್ಯನಭಿಸಂಧಾಯ ಫಲಂ ಯಜ್ಞತಪಃಕ್ರಿಯಾಃ ।
ದಾನಕ್ರಿಯಾಶ್ಚ ವಿವಿಧಾಃ ಕ್ರಿಯಂತೇ ಮೋಕ್ಷಕಾಂಕ್ಷಿಭಿಃ ॥17.25॥

तदित्यनभिसन्धाय फलं यज्ञतप:क्रिया: |
दानक्रियाश्च विविधा: क्रियन्ते मोक्षकाङ्क्षिभि: || 17.25||

tad ity anabhisandhāya phalaṁ yajña-tapaḥ-kriyāḥ |
dāna-kriyāśh cha vividhāḥ kriyante mokṣha-kāṅkṣhibhiḥ ||17.25||

ಅರ್ಥ: – ಮನುಷ್ಯ ಯಾವ ಫಲಾಪೇಕ್ಷೆ ಇಲ್ಲದೆ “ತತ್ ” ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಿ, (ಫಲಾಪೇಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದೇ ) ವಿವಿಧ ಬಗೆಗಳ ಯಜ್ಞ, ತಪಸ್ಸು ಮತ್ತು ದಾನಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಇಂತಹ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಕರ್ಮಗಳ ಉದ್ದೇಶ ಮೋಕ್ಷ ವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು.

Meaning:- Persons who do not desire fruitive rewards, but seek to be free from material entanglements, utter the word “Tat” (refers to ‘Brahman’) along with acts of austerity, sacrifice, and charity.

ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದಂತೆ ತತ್ ಅಂದ್ರೆ (ತತ್ ತ್ವಮ್ ಅಸಿ – ಅದು ನೀನೇ ಆಗಿರುವೆ ) ವೇದಗಳಮೂಲಕ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳ ಬಹುದಾದವನು (ಭಗವಂತ).
ಕೊನೆಯ 7 ಶ್ಲೋಕಗಳು ಓಂ, ತತ್, ಸತ್ ಮತ್ತು ಅಸತ್ ಅಂದ್ರೆ ಏನು ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆಯೇ ವಿವರಣೆಇದೆ.
ಓಂ – ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ಭಗವಂತ, ತತ್ – (ತತ್ ತ್ವಮ್ ಅಸಿ) ವೇದಗಳಮೂಲಕ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳ ಬಹುದಾದವನು (ಭಗವಂತ), ಸತ್ – ಎಲ್ಲಾ ಶುಭಗುಣಗಳಿಂದ ಪೂರ್ಣನಾದವನು. (ಇವು ಮೂರೂ ಪರಮಾತ್ಮನ ಪೂರಕ ಹೆಸರುಗಳು ಅಂತ ಲೂ ಹೇಳ್ತಾರೆ ). ಭಗವಂತನ ನಾಮಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿ, ಪೂಜೆ ಪುನಸ್ಕಾರಗಳಲ್ಲಿ, ದಾನ, ಯಜ್ಞಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ‘ಓಂ’ಕಾರ ವಿರಲೇಬೇಕು (ಶ್ಲೋಕ 24). [ ಪರಮಾತ್ಮನೇ ನಮಃ ಅಂತಹೇಳ್ದಾಗ ಓಂ, ತತ್, ಸತ್ ಅನ್ನು ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಅಂತಲೂ ಹೇಳುವುದಿದೆ].
ಕೊನೇ ಶ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ, “ಅಶ್ರದ್ಧಯಾ ಹುತಂ ದತ್ತಂ ತಪಸ್ತಪ್ತಂ ಕೃತಂ ಚ ಯತ್ ಅಸದಿತ್ಯುಚ್ಯತೇ” . . ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಶ್ರದ್ಧೆ ಇಲ್ಲದೆ, ನಂಬಿಕೆಯಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡುವ ಪೂಜೆ, ಧ್ಯಾನ, ತಪಸ್ಸು ದಾನ ಇತ್ಯಾದಿ ಎಲ್ಲವೂ ವ್ಯರ್ಥ – ಅಸತ್ ಅಂತ ಹೇಳಿದೆ.
ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ದಿನ ನಿತ್ಯ ಮಾಡುವ ಪೂಜೆ ಪುನಸ್ಕಾರಗಳಲ್ಲೂ ನಮ್ಮ ನಿತ್ಯ ಕಾಯಕಗಳಲ್ಲ್ಲೂ (ನಿತ್ಯಕರ್ಮಗಳಲ್ಲೂ) ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಟ್ಟು ಮಾಡೋಣ.
” ಓಂ ಶ್ರೀ ಕೃಷ್ಣ ಪರಮಾತ್ಮನೇ ನಮ: “
– – = ೦೦೦ =—

One thought on “BhagavadGita Emphasizes the Need to Curb the Greed

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s